De moord op mijn vriend
De Smaak van Italië 2009 5‘Luciano Lucifero is doodgeschoten, je weet wel, Pupo’, fluistert de buurman. Is dit het moment waar ik altijd zo bang voor ben? ‘Wat!? Luciano die ieder jaar de waterstand komt opnemen en een oogje dichtknijpt als het water voor de groentetuin niet op de meter is aangegeven?’
‘Ja die’, fluistert Antonio en kijkt over zijn schouder. Ik praat iets te hard naar zijn smaak, merk ik. ‘Maar waarom?’ Een maand of twee geleden heb ik nog bij hem gegeten. Toen ik aankwam, hoog in de bergen, bleek er gedekt voor meer personen dan ik had verwacht. ‘Waar is je vrouw, waar zijn de kinderen, Martin?’ vroeg signor Lucifero.‘Thuis’, zei ik. In Calabrië is het namelijk hoogst ongebruikelijk dat een uitnodiging voor een etentje voor de hele familie geldt. Het is altijd mannen onder elkaar. Hij ging ze meteen bellen. Op het fornuis stonden twee terracottaschalen te pruttelen: in één de pastasaus voor de volwassenen met peperoncino en in de kleinere de saus voor mijn kinderen, wat minder pikant.
En nu is hij dood, die aardige Luciano. Het moment waar ik zo bang voor ben, komt verrekt dichtbij.
Lees verder in editie 5. Dit nummer ligt begin september in de winkel.
