Exclusief! Jan Smit: De zomer voorbij

Door: Marco Bosmans

‘Het was geweldig, echt waar. Dat zeg ik niet omdat jullie over Italië schrijven, maar Italië is echt heel anders dan Spanje,” zegt Jan Smit. “We hebben, net als in Spanje, ook dit keer weer veel campings bezocht en wat ik weet van Spanje is dat uitgaan heel belangrijk is voor de campinggasten. Er wordt veel gedronken en het is iedere avond laat. Of iedere ochtend vroeg kan ik beter zeggen. In Italië was dat veel minder. Om elf uur ging de muziek uit: rust. Dat is wel lekker hoor, maar dat had ik zeker niet verwacht. Als ik het in drie woorden mag samenvatten: fantastisch, warm en memorabel.” 


Jan, Nick, Simon, Jaap, Jaap en Jan mogen dan de vriendschap, het vissersdorp en de liefde voor muziek delen, het is Jan Smit die het Volendamse collectief lijkt aan te voeren. Bij hem gillen de meeste meiden, naar hem flitsen de meeste camera’s. Het zal een simpel gevolg zijn van de indrukwekkende hitlijst die hij op zijn naam heeft, maar mogelijk ook het turbulente privé leven dat tegenwoordig nauwelijks privé mag heten. Smit wil er in Italië niets van weten. De vrouwen bleven thuis, de paparazzi – hoe Italiaans – zijn niet welkom en tien dagen lang draait alles om vrienden met een passie voor muziek. “Ja, we zijn echt vrienden en niet alleen voor de televisiecamera’s. Dat moet ook wel, want anders kun je dit niet doen. We zien elkaar vaak in het dorp en tijdens het werk in het land en dan ook nog eens tien dagen met elkaar naar Italië is wel heel veel. Het feit dat we ook samen al heel lang muziek maken schept zo’n diepe band, dat is geweldig. Bovendien kwamen er nog een paar andere collega’s naar Italië, zoals Guus Meeuwis en Ruth Jacott. Dat zijn collega’s én vrienden, en dat was erg leuk.”

Italiaanse muziek
Het idee voor De Zomer Voorbij ontstond in 2007 toen Jan Smit een week lang met een bus vol vrienden langs de Spaanse campings en stranden trok, de camera’s in het gevolg. Het leverde vele uren filmmateriaal op, waarvan slechts een fractie kon worden uitgezonden.

In 2008 gaf de TROS er een vervolg aan, werd de bus verruild voor een boot en kregen de Spaanse avonturen meer zendtijd. Aan het idee werd niet gesleuteld: samen met vrienden en collega’s muziek maken en vakantiegangers opzoeken. Dit jaar werden in de Volendamse agenda’s tien dagen geblokkeerd voor een retourtje Italië. Jan Dulles (3JS): “In wezen is er verder niet zoveel veranderd aan de opzet. We hebben wat minder optredens gedaan en wat meer uitstapjes gemaakt. Alleen op de laatste avond konden we ons helemaal uitleven tijdens een Italiaanse avond. Toen hebben we allemaal ons best gedaan om Italiaanse liedjes te zingen. Nou, dat viel niet mee, moet ik je zeggen. Hoewel ik geen enkel woord Italiaans spreek, vind ik de Italiaanse muziek echt geweldig. Heel sfeervol.”

Simon: “We zijn de reis gestart in Rome en zijn via het Gardameer en Rimini tot in Venetië geweest. Ja, we hebben bij elkaar toch heel wat kilometers afgelegd en heel veel van het landschap gezien. Ik ben in het verleden één keer in de winter naar Italië geweest, maar in de zomer is het toch echt heel anders. Ja, dat sprak me erg aan en ik ga zeker terug.”

Catering! Catering?
Waar een expeditie voor ons magazine De Smaak van Italië volstaat met één verslaggever en één fotograaf, hebben televisiemakers een veelvoud nodig. De zes Volendammers zijn deze Italiaanse dagen omringd door een crew van medewerkers. Eenvoudig een terrasje pikken is er deze dagen niet bij, een ristorante afhuren is een betere optie. Hoewel… “We hebben eerlijk gezegd niet zoveel echt Italiaans gegeten,” bekent Nick. “We hadden ook onze eigen catering mee.” De verbaasde blik van de Smaak-verslaggever doet het gezelschap bulderen van de lach, waarna Jan Smit vervolgt. “Dat moet wel, anders gaan er mensen dood, haha.”

Nick: “Het is gewoon belangrijk dat als we ’s morgens om acht uur ons tentje uitstappen, dat er ontbijt klaar staat. We kunnen niet teveel risico’s nemen met het werk dat wij doen, begrijp je? We kunnen het ons niet veroorloven ziek te worden tijdens deze opnamen. Er hangt teveel van af. Maar eerlijk is eerlijk, we hebben ook een paar keer geweldig gegeten bij een Italiaan en we zijn bij een wijnfamilie geweest, Soave. Dat was een feestje.” Jaap de Witte (3JS): “Nick heeft gelijk, het lijkt een vakantie, maar vooral werk. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat staan er camera’s op je gericht. Wat dat betreft hebben we dan ook weinig contact gehad met de Italiaanse bevolking of Italiaanse tradities, helaas. Maar ik ben wel blij dat ik wat van het land gezien heb en van Venetië, bijvoorbeeld. Een ge-wel-di-ge stad. We zijn daar in de buurt ook wezen raften. Dat was bijzonder. Ja, het klinkt gek misschien, maar het is werk. Mooi werk, dat wel.”