Het Italië van Lottie Hellingman

Passaporto
Naam: Hellingman, Lottie Hinke
Geboortedatum: 7 augustus 1977, Middenbeemster
Privé: Samenwonend
Beroep: Actrice, zangeres
Nu actief: Aan het filmen voor De Hel van ‘63 (volgend jaar in de bioscoop).
In Italië geweest?: Drie keer

Caffè
‘De Italiaanse caffè is toch de aller-, allerlekkerste van de wereld?! Of ben ik nou gek? Kan iemand mij vertellen waar dat aan ligt? Ik vind dat één van de vele goede redenen om naar Italië te reizen: de koffie! Ik ben erg van de ‘caffè latte’ en heb in Italië voor het eerst kennis gemaakt met ‘latte macchiato’. Ik bedenk me nu dat ik daar zelfs koffie dronk, voordat ik überhaupt koffie dronk, als je begrijpt wat ik bedoel. Zelfs in de kleinste bergdorpjes maken ze nog topkoffie! Met superschuim en een lachend gezichtje van cacao. Daar word ik heel gelukkig van.”

Gerecht
‘Risotto. En toe: tiramisù. Die is nog nooit zo zoet door mijn keel gegleden als in Italië. Ik wist niet wat ik meemaakte! O, dít is tiramisu... Ik denk eigenlijk dat ik in Italië heb leren eten, leren proeven. Dat mijn smaakpapillen zich daar met reuzenstappen hebben ontwikkeld. Mijn vriend en ik hebben van bijna elk gerecht een foto gemaakt en kunnen daar haast een apart album mee vullen. Met water in de wangen blikken wij daar nog vaak op terug. Volgens mij heb ik er nog nooit een pizza geproefd… Dat is dan wel weer apart. Maar misschien vind ik het allerfijnst nog wel dit: verse producten van de plaatselijke markt. Een knapperig stokbrood. Een stuk salami (thuis eet ik zelden vlees), een verse tomaat (oh, zó smaakt een tomaat..?!) een goede fles wijn en dan een pure picknick in de stille natuur.’

Stad
‘Rome. Ik ging er heen ‘op Rome-reis’ in de vierde klas van het gymnasium. Het was mijn eerste kennismaking met Italië en al tien jaar lang koester ik de stille wens om terug te gaan en die prachtige stad eens met een volwassen blik te bekijken.’

Gemiste kans
‘Venetië. Potverdorie, wat was dat een gemiste kans! Wat moet dat mooi zijn! En ik ben er geweest, hoor. Ik heb het gezien. Maar met mij nog vijftigduizend andere mensen die hetzelfde plan hadden opgevat. Waarschijnlijk hadden we ons beter moeten voorbereiden om te weten waar we heen moesten (en wannéér je er heen moet of liever: wanneer niet, namelijk eind augustus), maar wij zijn impulsieve reizigers, dus wij hadden werkelijk geen idee. Omdat ik allergisch ben voor mensenmassa’s, wilde ik zo snel mogelijk zo ver mogelijk, maar nog wel binnen de wateren, daar vandaan. En zo kwamen we in ‘het Osdorp van Venetië’ terecht. En dat was dan wel weer leuk, want ‘anders’. We zijn natuurlijk nog wel langs het verplichte San Marco plein gelopen en ik heb de bruggetjes bewandeld en de gondels bewonderd, maar toch heb ik het idee dat ik Venetië gemist heb. En toen we ‘s avonds na heel lang zoeken uiteindelijk toch érgens moesten neerzijgen en we – ‘t is echt waar – in een Italiaans restaurant NIET lekker gegeten hadden, ja toen was ik dus écht heel chagrijnig.’

Merk
‘Bij Intimissimi hebben ze heel fijn ondergoed. En in Italië hoef je ook niet bang te zijn dat je geen bikini kunt vinden. Bij Calzedonia hebben ze zoveel origineels dat ik minstens met twee paar naar buiten kom.’

Film
‘Ik vind Italiaanse films vaak prachtig. En wat zijn de mensen mooi! La Meglio Jiuventù, Mio Fratello è Figlio Unico, L’ultimo Bacio, La Vita è Bella, Il Più Bel Giorno Della Mia Vita… En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar de film der films vind ik toch wel The Godfathertrilogie. Misschien vind juist ik dat zo bijzonder, omdat ik normaal gesproken bij een maffiafilm na twintig minuten al ben weggelopen, weggezapt of afgehaakt. Het interesseert me geen zier en ik snap er vaak niks van. The Godfather vormt een grote uitzondering. Ademloos heb ik ze achter elkaar uitgekeken, niet kunnende wachten om de volgende dvd erin te doen. Het spel, de muziek, de stille schreeuw van Al Pacino op zijn knieën bij de opera! Het heeft iets magisch.’

Opera
‘In Verona natuurlijk. In de open lucht. Hoewel wij ook hier weer wat last hadden van ons impulsieve reisgedrag. Een kwartier voor aanvang besloten wij ‘een operaatje te pakken’ en met een stuk pizza in ons hand beklommen we de stenen trappen tot in de hoogste regionen, geen idee welk verhaal ons verteld zou worden. Dat was natuurlijk niet zo heel erg cultureel verantwoord van ons, maar stiekem heb ik me suf genoten. De Italiaanse klanken wisten van het tweehonderd meter verder gelegen podium mijn oren te bereiken. En hoe: de tranen stroomden over mijn wangen. Geen idee waar het over ging. Maar de duizenden mensen met lichtjes – om hun libretti te lezen, omdat zij wél wilden weten waar ze naar keken – het immense décor met daarachter de bliksemende bergen: dat was onvergetelijk.’

Hotel
‘Liever niet. Ik ben meer fan van bed en breakfasts. Een heel fijne en betaalbare waar ik ooit eens terecht kwam is Il Refugio del Poeta in Andrea di S. Biagio di Callalta, Veneto. De naam doet vermoeden dat het een toevluchtsoord voor dichters is. En dat klopt ook. De energie en sfeer vormen een perfecte omgeving om te schrijven. Een oase van rust en ruimte en zeer vriendelijke, gastvrije eigenaars. Maar dit is natuurlijk slechts één van de vele bijzondere, romantische, authentieke plekken die Italië rijk is. Ik vind dat zo’n fijne vorm van vakantie vieren: gewoon rijden en op je intuïtie je route bepalen. Of bordjes ‘agriturismo’ volgen. Dan kom je zomaar op de mooiste plekjes.’

Lottie op het doek en de planken
Lottie Hellingman is na de zomer te zien in twee bioscoopfilms (De Storm en De Hel van ‘63) en twee theaterstukken ( Ik en de Koningin van het Max Tak Orkest en Om acht uur bij de Ark van Het Laagland).