Terug naar overzicht

Dit is wat je niet wil missen tijdens de 2026 Biënnale van Venetië

Elke twee jaar verandert Venetië in het middelpunt van de internationale kunstwereld. Tijdens de 61e editie van de Biennale Arte, die van 9 mei tot en met 22 november 2026 plaatsvindt, presenteren meer dan negentig landen hun visie op hedendaagse kunst. Het hart van het evenement bevindt zich in de Giardini en het Arsenale, maar ook verspreid door de stad duiken tentoonstellingen op in kerken, paleizen en voormalige pakhuizen. Wie de Biënnale bezoekt, doet er goed aan minstens twee dagen uit te trekken: alleen al de hoofdlocaties zijn goed voor uren kijkplezier. Dit zijn de paviljoens, kunstenaars en locaties die je tijdens de Biënnale van Venetië niet wilt missen.

De Biënnale speelt zich grotendeels af op twee locaties. De eerste is de Giardini, een park in de wijk Castello waar sinds 1895 de nationale paviljoens van tientallen landen zijn gevestigd. Op loopafstand ligt het Arsenale, de voormalige scheepswerf van de Venetiaanse Republiek. De immense bakstenen hallen en dokken vormen tegenwoordig een indrukwekkend decor voor hedendaagse kunst. Samen vormen de Giardini en het Arsenale het hart van de Biënnale en hier is ook de centrale tentoonstelling van deze editie te zien.

In Minor Keys

De centrale tentoonstelling van curator Koyo Kouoh vormt het hart van de Biënnale. Zij overleed helaas vlak voor de tentoonstelling, maar haar concept is door haar team perfect uitgevoerd. In plaats van grote statements of spectaculaire installaties richt In Minor Keys zich op kleinere verhalen, persoonlijke herinneringen en stemmen die in de geschiedenis vaak onderbelicht zijn gebleven. De tentoonstelling brengt meer dan honderd kunstenaars uit verschillende continenten samen en ontvouwt zich als een reeks ontmoetingen, waarin thema’s als identiteit, gemeenschap, migratie en zorg centraal staan. Wie slechts één onderdeel van de Biënnale bezoekt, moet hier beginnen.

Nationale paviljoens

Chiara Camoni – Con te con tutto, Italië

Het Italiaanse paviljoen behoort dit jaar tot een van de meest poëtische presentaties. Chiara Camoni vult de ruimte met keramische figuren, zuilen, planten, stenen en gevonden objecten. Haar werk draait om samenwerking, rituelen en de relatie tussen mens en natuur. In plaats van een traditionele tentoonstelling voelt het paviljoen als een levende omgeving waarin alles met elkaar verbonden is.

Lubaina Himid – Predicting History: Testing Translation, Groot-Brittannië

Turner Prize-winnaar Lubaina Himid onderzoekt wat het betekent om ergens thuis te zijn. In het Britse paviljoen combineert ze monumentale schilderijen met geluid, tekst en installaties. Het resultaat is een tentoonstelling over migratie, herinnering en verbondenheid. Deze kunstenaar laat zien hoe persoonlijke verhalen verweven zijn met grotere historische ontwikkelingen en stelt vragen over wie zich ergens welkom mag voelen.

Chiara Camoni – Con te con tutto

Andreas Angelidakis – Escape Room

Andreas Angelidakis – Escape Room, Griekenland

Een van de meest besproken paviljoens van deze 61e editie. Angelidakis gebruikt Plato’s allegorie van de grot als uitgangspunt voor een meeslepende installatie waarin bezoekers worden geconfronteerd met vragen over waarheid, geschiedenis en beeldvorming. De tentoonstelling speelt bewust met de grens tussen werkelijkheid en fictie en laat zien hoe gemakkelijk verhalen kunnen worden gemanipuleerd.

Comigo ninguém pode, Brazilië

Het Braziliaanse paviljoen brengt werk samen van Rosana Paulino en Adriana Varejão, twee kunstenaars die al jaren kritisch kijken naar de koloniale geschiedenis van hun land. Hun werk gaat over identiteit, macht en de sporen die het verleden nalaat in het heden. De tentoonstelling behoort volgens veel critici tot de meest inhoudelijk sterke nationale bijdragen van deze Biënnale.

Door de stad heen

Hernan Bas – The Visitors in Ca' Pesaro

De Amerikaanse kunstenaar Hernan Bas richt zijn blik op een onderwerp dat vooral in Venetië onmogelijk te negeren is: toerisme. In meer dan dertig nieuwe werken bevolken toeristen, avonturiers en buitenstaanders zijn vaak humoristische en licht absurde wereld. De tentoonstelling speelt met de manier waarop mensen een stad ervaren en hoe zij zichzelf daarin positioneren. Tegelijkertijd biedt ze een verrassend luchtige tegenhanger voor de vaak best zware thema’s van de Biënnale.

Fondazione Bulgari in Biblioteca Nazionale Marciana

Op een steenworp afstand van het San Marcoplein presenteert Fondazione Bulgari haar eerste officiële collateral event van de Biënnale. In de historische Biblioteca Nazionale Marciana brengen Lara Favaretto en Monia Ben Hamouda nieuwe installaties die een dialoog aangaan met de eeuwenoude bibliotheek. De tentoonstelling vormt een fascinerende ontmoeting tussen hedendaagse kunst en een van de meest indrukwekkende historische interieurs van Venetië.

Fondazione Bulgari, Fragments of Fire Worship door Monia Ben Hamouda

Fondazione Prada - Helter Skelter

Tijdens Biënnale-jaren behoort Fondazione Prada steevast tot de interessantste adressen van de stad. De tentoonstelling Helter Skelter onderzoekt hoe beelden, media en populaire cultuur onze kijk op de werkelijkheid beïnvloeden. Het is een tentoonstelling die vragen oproept over macht, representatie en de manier waarop verhalen worden verteld, thema’s die ook bij andere kunstenaars terugkeren.

Amoako Boafo in Palazzo Grimani

Soms is de locatie bijna even indrukwekkend als de kunst. Dat geldt vooral voor deze tentoonstelling van de Ghanese kunstenaar Amoako Boafo. Zijn kleurrijke portretten, waarin zwarte identiteit en representatie centraal staan, worden getoond in de rijk versierde zalen van Palazzo Grimani. De combinatie van hedendaagse kunst en renaissancearchitectuur maakt dit een van de meest memorabele bezoeken.

The Shape of Time in Basilica di San Giorgio Maggiore

Voor wie even wil ontsnappen aan de drukte van de Biënnale is een bezoek aan het eiland San Giorgio Maggiore een aanrader. In de monumentale basiliek toont de Amerikaanse beeldhouwer Barry X Ball een reeks sculpturen in marmer en metaal. Hij grijpt terug op klassieke religieuze en historische motieven, maar vertaalt die naar een hedendaagse beeldtaal. De combinatie van de serene kerkruimte, het eiland en de sculpturen maakt dit tot een van de mooiste kunstervaringen buiten de officiële route.

Fondazione Dries Van Noten in Palazzo Pisani Moretta

Na zijn afscheid van het modehuis dat zijn naam draagt, richt Dries Van Noten zich op een nieuwe passie: ambacht. In het Palazzo Pisani Moretta aan het Canal Grande opende hij een stichting die kunstenaars, ontwerpers en ambachtslieden samenbrengt. Tijdens de Biënnale vormt de fondazione een inspirerende ontmoetingsplek waar kunst, design, textiel, glas en Venetiaanse tradities elkaar kruisen.