Tien stoelen en heel veel bonen

Tekst: Marco Bosmans
Fotografie: www.liesbethvanderwal.nl

Carlo di Luca - Amsterdam

Het is de Nieuwe Spiegelstraat 7b, kwart over elf. Een mooiere Nederlandse omgeving is nauwelijks denkbaar. Toch willen wij hier Italië vinden. Het Italië van Carlo di Luca (49) uit de Abruzzi. “Je moet goed zoeken hoor, wil je het vinden. Het is een klein dorpje waar ik vandaan kom, zesduizend mensen, maar me heel dierbaar. Ik kwam uit militaire dienst toen ik besloot op vakantie te gaan om over mijn toekomst na te denken. Ik ging naar Nederland en had eigenlijk nooit gedacht dat ik hier zou blijven. Ik leerde steeds meer mensen kennen en tien dagen werden drie weken, drie maanden en inmiddels zijn er al weer dertig jaar voorbij.”

Di Luca vertelt zijn verhaal in de kleine keuken van zijn restaurant annex espressobar. Hij kan praten en snijden tegelijk, want er moet gewerkt worden: een lunch voor tien personen (meer stoelen heeft hij niet). Het is een verrassend verhaal, want de kleine man die zich vandaag de dag vooral bezig houdt met koken en koffie, verdiende zijn eerste guldens als barbier. “Ik moest geld verdienen en mijn moeder had me ooit leren knippen. De eerste kapsalon was op de Ceintuurbaan en de laatste jaren deed ik dat hiernaast, twee deuren verderop. De salon heeft nog steeds mijn naam maar inmiddels wel een andere eigenaar. Ach, het was een geweldige tijd, maar het werd iets te gezellig. Ik stond vaker met een lepel in mijn hand, dan een schaar. Dan maakte ik wat lekkers voor de klanten, schoven we de kappersstoelen om de tafel en dan was het meer restaurant dan kapsalon. Ik vind het heerlijk om met mensen bezig te zijn, dat zit in mijn hart. En grappig genoeg heeft die salon mij veel klanten opgeleverd voor catering, dus dat ik nu hier zit, heeft zo moeten zijn.”

Lees verder in De Smaak van Italie, editie 4 – 2008