Witte Olifant, Gooise Vrouw

Zo worden vele Bella Venezia’s en Sole Mio’s gepasseerd om tot de ware Italiaanse keuken te komen. Dit keer slaagt Laren voor de proeve van bekwaamheid, al brandt een andere vraag op onze lippen: hoezo witte olifant?

Het is zondermeer lachwekkend om met Gooische Vrouwen op het netvlies onze ‘eenvoudige’ maar o zo trouwe Fiat door het pittoreske Laren te sturen. Cheryl, Anouk en Claire mogen dan in de verste verten niet te bekennen zijn, het tv-decor blijkt werkelijkheid. Paleisachtige villa’s, glimmende bolides en kokette dames bieden een fraai uitzicht in het voorbijgaan, maar het is een andere Gooische vrouw die vandaag onze aandacht verdient: Hanny Wouters. “Ach ja, die tv-serie. Laten we zeggen dat het niet helemaal realistisch is. De mensen die hier wonen zijn echte genieters, hele fijne mensen. En bij mij zijn ze allemaal gelijk, of ze nou in de hitparade staan of op kantoor werken. Hier kunnen ze zichzelf zijn, niks geen glamour en al helemaal geen geroddel. Nee hoor, ik weet veel van sommige gasten, maar dat blijft bij mij. Ik moet wel zeggen dat de tv-serie veel toeristen trekt die allemaal willen kijken of er echt zoveel bekende Nederlanders rondlopen. Nou, ze zijn welkom hoor. Kunnen ze meteen een hapje blijven eten.”

Zo pizza, zo pizza

De geboren Utrechtse Hanny Wouters van Esterik is getrouwd met John, moeder van Patrick en Danny, eigenaar van ristorante l’Elefante Bianco en... 58 jaar oud. Een zondige openbaring wellicht, maar wie in werkelijkheid tien jaar jonger oogt, verdient een compliment. Het geheim blijkt de combinatie van een gezond lichaam, een heldere geest en een opgewekt karakter. De gave Gods genereert bovendien een tomeloze energie. “Natuurlijk gaat er veel tijd zitten in een restaurant, zeker als je zo perfectionistisch bent. Maar gelukkig heb ik ook nog tijd voor mijn paard, sporten, schilderen en mijn kleinkinderen. Het is fijn als je daarbij gesteund wordt door je familie. John weet precies wat ik nodig heb om gelukkig te zijn en ook mijn zoons zijn allebei heel energiek en harde werkers. We zien elkaar gelukkig vaak en als dat even niet gebeurt, dan hoeven we maar te bellen. Ik ben zeer bevoorrecht.” Het samenzijn met Patrick en Danny resulteert menigmaal in gesprekken over zaken en smaken. Zo staat Danny aan het hoofd van Al Capone’s Pizza’s en mag de paplepel dus geen verrassing zijn. Ondernemersschap en gevoel voor smaak en stijl is wat de familie bindt, al lijkt l‘Elefante Bianco vooral uit nood geboren. “Wij hebben veel gereisd en merkten steeds vaker hoe moeilijk het is om een restaurant te vinden waar je als familie echt hartelijk welkom bent. Samen delen en samen genieten, dat voelde ik bijna nergens. Toen ben ik – na een Frans specialiteitenrestaurant in Baarn – met ‘de olifant’ begonnen. Vanaf dag één zijn we vriendelijk voor ouders én kinderen.”

Over de grens

Het moet een vreemde gewaarwording zijn geweest voor de Gooische dames en heren die met name de Franse keuken bliefden: een pizzeria op de Naarderstraat. De bouwmarkt op deze plek was nog maar net vertrokken of de familie Wouters toverde er de lekkerste pizza’s uit de oven. “In het begin waren het vooral pizza’s en pasta. We hadden een klein keukentje en we wilden het ook klein houden, maar de behoefte was zo groot dat we uiteindelijk flink zijn uitgebreid. Dat is natuurlijk lekker voor de winst, maar daar bleef in die eerste jaren niet zoveel van over. Omdat het goed ging met het restaurant wilden we vooral de kwaliteit en de presentatie verbeteren. Zo hebben we nu bijvoorbeeld ook lekkere biologische wijnen. Verder wordt bij ons alles ambachtelijk gemaakt. Bovendien is alles vers. In al die jaren zijn de basisgerechten, zoals de pizza Margarita, spaghetti Bolognese en lasagne gewoon gebleven, maar zijn er ook veel specialiteiten bijgekomen. Heb je wel eens Burrata geproefd? Dat is een bijzonder soort mozzarella met crème, op een bedje van rucola met wat pomodori en gekarameliseerde aceto balsamico. Het is al bijna een klassieker op onze kaart.” De trotse gastvrouw haast zich naar de keuken voor de daad bij het woord en terwijl de Italiaanse chef Emilio (uit Bari) zich op de huisspecialiteit (uit Apulië) stort, mag Wouters haar liefde voor Italië verantwoorden. Want was ze niet ooit een Francofiel? “We gingen vaak naar de Côte d’Azur, dus ik was al wel een beetje warm. Maar die liefde heeft zich eigenlijk vooral ontwikkeld door het ondernemerschap. Ik ontdekte dat Italianen van weinig heel veel konden maken. En dat is voor een ondernemer natuurlijk interessant. Ze wisten met die pure ingrediënten zulke prachtige gerechten te maken, het leek wel toveren. Daar wilde ik meer van weten en zo ben ik het land gaan ontdekken.”

Università del Caffè

Met de kok van Italiaanse leest en de gastvrouw jong van geest, blijft l’Elefante Bianco in beweging. Hoewel Wouters drie jaar geleden even twijfelde over het pad van de toekomst, is ze nu vastberaden: het kan nog beter. Zo zal er bezuinigd worden op de uitgebreide menukaart, komen er dagspecialiteiten en worden de medewerkers in het restaurant op koffiecursus gestuurd. “Dat is heel belangrijk. Koffie is zo’n beetje heilig in Italië en ik wil dat ieder kopje van perfecte kwaliteit is. Het is meestal de laatste smaak die gasten hier meekrijgen, dus dat moeten we heel serieus nemen. We gaan daarom binnenkort allemaal op cursus bij een barista. Ik ook. We moeten scherp blijven en bewust zijn van onze producten. Wat dat betreft word ik op de hoogte gehouden door mijn zoon Danny. Hij wijst me vaak op belangrijke details of nieuwe smaken. Het is heerlijk om te sparren en leuk genoeg om het nog jaren vol te houden.” De Burrata is daar! En chef Emilio is zo mogelijk nog trotser dan zijn baas. Of ik eerlijk wil zeggen wat ik vind. Natuurlijk, maar niet na die brandende vraag op de lippen. “De witte olifant? Ik heb altijd al iets met olifanten gehad. Ze zijn groot en sterk, maar ook heel lief en familiedieren bovendien. Toen ik dertig jaar geleden kennis maakte met de yogaleer ontdekte ik ook de kracht van de witte olifant. Ik word er vrolijk en energiek van, noem het maar een soort verliefdheid.”