Terug naar overzicht
Reisreportage Liselotte

Liselotte’s werk als reisreporter is niet altijd citroengeur en zonneschijn

Als je denkt dat een reisreportage maken een ontspannen tripje is, zit je er volgens onze collega Liselotte volledig naast. 

Vrienden denken vaak dat mijn werk als reisreporter voor De Smaak één grote vakantie is. En eerlijk gezegd, klaag ik ook zelden: wijnboeren laten me hun beste fles proeven, koks bereiden enthousiast hun specialiteiten en eigenaren van de mooiste agriturismi ontvangen me met open armen. Wat dat betreft kan ik wel stellen dat ik sinds mijn eerste baantje, afwassen bij de Chinees waar ik werkelijk niemand in de keuken verstond, vooruitgang heb geboekt. Toch is het maken van een reisreportage géén ontspannen trip naar de zon.

Planning
Je maakt lange, vaak stressvolle dagen. Hoe goed je ook alles voorbereidt, in Italië loopt nooit alles volgens plan. De weg naar die prachtige plek blijkt potdicht te zitten of een chef met wie je hebt afgesproken, is een paar uur blijven hangen op de markt. Hoewel je het liefst op je Nederlandse hoge poten wilt gaan staan, is flexibiliteit hier het codewoord. Én een woordje Italiaans. Want in dit land mag de planning vaak in de soep lopen, je lost het ook makkelijker op. Vraag een Italiaan om hulp en hij staat direct voor je klaar.

Gered door de lokale bevolking
Menigmaal ben ik gered door de lokale bevolking. Zo bleek eens een Napolitaanse schipper, met wie we langs onbekende baaitjes zouden varen, nog straalbezopen van de avond ervoor. Een visser, die mijn gesprek met de dronken zeebonk volgde, stelde meteen voor om het roer over te nemen. Of de keer dat een jongen me op straat een glaasje limoncello aanbood, om vier uur ’s middags. Nu mag er van mij best een borrel worden gedronken als de 4 in de klok zit, maar om nou met een wildvreemde citroenlikeur te gaan drinken op klaarlichte dag, is me te veel van het goede. Toch ging ik op zijn aanbod in. De vooraf getipte plekken in de omgeving achtte ik namelijk niet Smaakwaardig. Deze jongen, geboren en getogen in het betreffende gebied, kon me vast wel helpen met het vinden van de onbekende parels. Na drie glaasjes (warme) limoncello was mijn programma volledig omgegooid en had ik de beste tips genoteerd – alles voor de lezer.

Morgen kun je overal in
Soms gaat dat succes ten koste van mijn eigen rustige leven. Bij mijn laatste reportage in een kuststreek in het diepe zuiden, stuitte ik op het probleem dat veel mooie stranden alleen tegen betaling te bezoeken zijn. Als je een dagje wilt zonnen is dat niet zo’n groot probleem – je krijgt er fijne faciliteiten en een hoop rust voor terug. Maar als je slechts een paar foto’s wilt maken, wordt het wel een dure aangelegenheid. Hoe ik ook smeekte, geen beveiliger liet me binnen. Tot ik de lokale agent aansprak. Een gouden zet. ‘Wat niemand laat jou binnen? Ik ga voor je rondbellen en morgen kun je overal in. Dat beloof ik je.’ Acht keer moest ik hem gedag zoenen – alles voor de lezer – maar het legde me geen windeieren: alle deuren vlogen open. ‘Ahhh, jij bent de vriendin van Francesco!’ ‘Sì, een erg goede vriendin, inderdaad.’ Opgelucht reed ik twee dagen later terug naar Rome, met een simkaart vol prachtige foto’s. Én roodgloeiende telefoon; ik bleek Francesco’s hart te hebben gestolen.

Terug naar de chinees?
Inmiddels zijn we een maand verder en puilt mijn telefoon uit van foto’s met beertjes, rozen, zonsondergangen en nog meer mierzoete taferelen. Wat ik het ook probeer, ik kom niet van hem af. De helpende hand wordt langzaamaan een bron van irritatie. Denk ik nu met weemoed terug aan de keuken van de Chinees? Nee. Nooit. Maar mijn werk is niet altijd citroengeur en zonneschijn. En dat is logisch: een reisreportage is per slot van rekening géén vakantie.

LEES OOK:

Wil je dagelijks de leukste vakantietips en het laatste nieuws uit Italië? Volg De Smaak van Italië op Facebook!

Liselotte van Leest

Liselotte van Leest
Een deel van onze redactie is verplaatst naar Rome. En met dat deel bedoel ik mezelf. Ik ben de gelukkige die volop mag meedraaien in het Italiaanse leven. Wat ik daar allemaal tegenkom, lees je hier.