De Biënnale speelt zich grotendeels af op twee locaties. De eerste is de Giardini, een park in de wijk Castello waar sinds 1895 de nationale paviljoens van tientallen landen zijn gevestigd. Op loopafstand ligt het Arsenale, de voormalige scheepswerf van de Venetiaanse Republiek. De immense bakstenen hallen en dokken vormen tegenwoordig een indrukwekkend decor voor hedendaagse kunst. Samen vormen de Giardini en het Arsenale het hart van de Biënnale en hier is ook de centrale tentoonstelling van deze editie te zien.

De centrale tentoonstelling van curator Koyo Kouoh vormt het hart van de Biënnale. Zij overleed helaas vlak voor de tentoonstelling, maar haar concept is door haar team perfect uitgevoerd. In plaats van grote statements of spectaculaire installaties richt In Minor Keys zich op kleinere verhalen, persoonlijke herinneringen en stemmen die in de geschiedenis vaak onderbelicht zijn gebleven. De tentoonstelling brengt meer dan honderd kunstenaars uit verschillende continenten samen en ontvouwt zich als een reeks ontmoetingen, waarin thema’s als identiteit, gemeenschap, migratie en zorg centraal staan. Wie slechts één onderdeel van de Biënnale bezoekt, moet hier beginnen.

Het Italiaanse paviljoen behoort dit jaar tot een van de meest poëtische presentaties. Chiara Camoni vult de ruimte met keramische figuren, zuilen, planten, stenen en gevonden objecten. Haar werk draait om samenwerking, rituelen en de relatie tussen mens en natuur. In plaats van een traditionele tentoonstelling voelt het paviljoen als een levende omgeving waarin alles met elkaar verbonden is.

Turner Prize-winnaar Lubaina Himid onderzoekt wat het betekent om ergens thuis te zijn. In het Britse paviljoen combineert ze monumentale schilderijen met geluid, tekst en installaties. Het resultaat is een tentoonstelling over migratie, herinnering en verbondenheid. Deze kunstenaar laat zien hoe persoonlijke verhalen verweven zijn met grotere historische ontwikkelingen en stelt vragen over wie zich ergens welkom mag voelen.

Chiara Camoni – Con te con tuttoAndreas Angelidakis – Escape Room

De Amerikaanse kunstenaar Hernan Bas richt zijn blik op een onderwerp dat vooral in Venetië onmogelijk te negeren is: toerisme. In meer dan dertig nieuwe werken bevolken toeristen, avonturiers en buitenstaanders zijn vaak humoristische en licht absurde wereld. De tentoonstelling speelt met de manier waarop mensen een stad ervaren en hoe zij zichzelf daarin positioneren. Tegelijkertijd biedt ze een verrassend luchtige tegenhanger voor de vaak best zware thema’s van de Biënnale.

Op een steenworp afstand van het San Marcoplein presenteert Fondazione Bulgari haar eerste officiële collateral event van de Biënnale. In de historische Biblioteca Nazionale Marciana brengen Lara Favaretto en Monia Ben Hamouda nieuwe installaties die een dialoog aangaan met de eeuwenoude bibliotheek. De tentoonstelling vormt een fascinerende ontmoeting tussen hedendaagse kunst en een van de meest indrukwekkende historische interieurs van Venetië.

Tijdens Biënnale-jaren behoort Fondazione Prada steevast tot de interessantste adressen van de stad. De tentoonstelling Helter Skelter onderzoekt hoe beelden, media en populaire cultuur onze kijk op de werkelijkheid beïnvloeden. Het is een tentoonstelling die vragen oproept over macht, representatie en de manier waarop verhalen worden verteld, thema’s die ook bij andere kunstenaars terugkeren.

Soms is de locatie bijna even indrukwekkend als de kunst. Dat geldt vooral voor deze tentoonstelling van de Ghanese kunstenaar Amoako Boafo. Zijn kleurrijke portretten, waarin zwarte identiteit en representatie centraal staan, worden getoond in de rijk versierde zalen van Palazzo Grimani. De combinatie van hedendaagse kunst en renaissancearchitectuur maakt dit een van de meest memorabele bezoeken.

Dries van Noten in Palazzo Pisani MorettaGhanese kunstenaar Amoako Boafo

Voor wie even wil ontsnappen aan de drukte van de Biënnale is een bezoek aan het eiland San Giorgio Maggiore een aanrader. In de monumentale basiliek toont de Amerikaanse beeldhouwer Barry X Ball een reeks sculpturen in marmer en metaal. Hij grijpt terug op klassieke religieuze en historische motieven, maar vertaalt die naar een hedendaagse beeldtaal. De combinatie van de serene kerkruimte, het eiland en de sculpturen maakt dit tot een van de mooiste kunstervaringen buiten de officiële route.

Na zijn afscheid van het modehuis dat zijn naam draagt, richt Dries Van Noten zich op een nieuwe passie: ambacht. In het Palazzo Pisani Moretta aan het Canal Grande opende hij een stichting die kunstenaars, ontwerpers en ambachtslieden samenbrengt. Tijdens de Biënnale vormt de fondazione een inspirerende ontmoetingsplek waar kunst, design, textiel, glas en Venetiaanse tradities elkaar kruisen.