Respect en liefde voor je moeder, zo zien ze dat in Napels

In het begin waren veel Napolitanen ook huiverig om op de foto te gaan, ik sprak ze als wildvreemde aan met een behoorlijk persoonlijk verzoek. Pas toen ik via via een ingang kreeg in de wijk Sanità begon het balletje te rollen. Sommige moeders, of zonen, nodigden me toen zelfs thuis uit. Ik werd warm ontvangen, steevast met koffie, iets wat ik niet drink, dus dat leverde altijd al een geanimeerd gesprek op. Dat ik als Nederlandse fotograaf ervoor had gekozen een fotoserie over hún leven te maken, dat vonden ze te gek. IJdelheid speelde natuurlijk wel een rol: één zoon ging bijvoorbeeld nog snel zijn wenkbrauwen doen en sommige moeders maakten zich zorgen dat hun haar die dag nét niet goed zat. Toch lieten ze me verrassend dichtbij komen. Ik oordeelde niet, ik herkende het en voelde me op mijn plek. Tegelijkertijd zag ik ook zeker de keerzijde. Jongens die banen buiten de stad weigeren omdat ze voor hun moeder willen zorgen, bijvoorbeeld.

Zo’n hechte band tussen moeder en zoon heeft vaak te maken met de financiële situatie thuis. Het onderhouden van een familie komt regelmatig aan op de jongere generatie; Napolitaanse mannen blijven daarom misschien langer kind, dus je zou in zekere zin ook kunnen zeggen dat ze juist sneller volwassen moeten worden. Ook zag ik mannen die alles in hun liefdesleven laten bepalen door hun moeder. Ik herinner me een scène met een volwassen man die, zodra zijn vriendin aan het woord was heftig zat te knikken, maar als zijn moeder het er vervolgens niet mee eens was, direct achter haar ging staan. Die onvoorwaardelijke amore tussen moeder en zoon is prachtig, maar kent dus absoluut een andere kant.

Eenzelfde ambivalent gevoel bekroop me overigens regelmatig in de stad zelf: de nauwe straten voelen hartelijk en omarmen je, maar regelmatig gebeurt dat net iets té stevig. Dan drukken ze op je, net als de soms verstikkende omhelzingen van de mamma’s.

Tekst
Inger van der Ree,
Fotografie
Rosemary Dekker