Wandelroute Rome: van het Aventijn naar het Colosseum

Deze wandeling duurt 2 à 3 uur

Deze wandeling begint niet heel gezellig: het startpunt is namelijk het kerkhof waar de niet-katholieke Romeinen worden begraven, aan de rand van de Aventijn. Op het Cimitero Accattolico (1) vind je opmerkelijke grafstenen, denk aan emotionele engelen en pronkzuchtig marmer. De beroemdste graven zijn van de schrijvers Keats en Shelley. Op het graf van Keats staat geen naam, maar alleen: ‘Hier ligt iemand wiens naam geschreven was in water’.

Tijd voor iets vrolijkers: bij het Tram Depot (2) drink je een lekker kopje koffie op het terras aan de Via Marmorata (let op: in de winter gesloten!). Met een shot cafeïne in de benen, klim je via de Via Asinio Pollione de Aventijn op, de buurt van nonnen en monniken én de Romeinse jetset. Tussen de kloosters op het Piazza dei Cavalieri di Malta (3) staat bijna altijd een rij voor een dichte deur. Die gaat vrijwel nooit open, maar daar zit ook niemand op te wachten. Als je namelijk door het sleutelgat kijkt, heb je een fantastisch uitzicht op de koepel van de Sint Pieter.

Wie zijn reisgenoten wil verbazen met een sterk verhaal, moet de Basilica di Santa Sabina (4) iets verderop binnengaan. Op een zekere nacht lag hier de heilige Dominicus Guzman uitgestrekt op het graf van de heilige Sabina te bidden. Dit tot grote woede van de Duivel, die zijn vrome gedrag onuitstaanbaar vond. Hij haalde een grote zwarte steen uit het dak en wierp ’m naar het hoofd van de heilige Dominicus. De grafsteen van Sabina raakte beschadigd, maar Dominicus en de zwarte steen hadden er wonder boven wonder geen schrammetje aan overgehouden. De Duivel zou er sindsdien geen voet meer over de drempel durven te zetten. Om zowel hem als de kerkgangers aan dit unieke verhaal te blijven herinneren, is de zwarte steen nog altijd te bewonderen in de Santa Sabina.

Naast de basiliek vind je de leukste tuin van Rome, de Giardino degli Aranci (sinaasappeltuin). In deze giardino vol sinaasappelbomen kun je even tot rust komen (dat kan trouwens ook een van deze stadsparken) en heb je bovendien een prachtig panorama over de Tiber, het Vaticaan, het Pantheon, Trastevere en de joodse wijk.

Vervolg je weg via de rozentuin naar het Circo Massimo (5). Dit is de plek waar in de oudheid de wagenrennen, zoals we die kennen van Ben Hur, werden gehouden. Helaas is er weinig over van het circuit waar de karretjes ooit overheen scheurden, afgezien van de restanten van de toegangspoort op rechts. Maar je kunt hier wel geweldig uitkijken. Neem plaats op het bankje en bekijk de verschillende tijdlagen: de enorme badhuizen uit de oudheid, de daken van renaissance- en barokkerken die erboven opdoemen, het imposante negentiende-eeuwse Vittorio Emanuele en het (vlieg)verkeer dat er voorbij raast. Er zijn weinig plaatsen waar zoveel geschiedenis samenkomt.

Loop richting de Tiber, tot je aan de overkant de Tempel van Hercules (6) ziet. Dit tempeltje stamt uit de tweede eeuw voor Chr. en is daarmee het oudste marmeren gebouw in Rome. Aan je rechterhand vind je de bekende Bocca della Verità (Mond van de Waarheid). Het verhaal gaat dat wanneer je ooit gelogen hebt, de mond je hand eraf zal bijten. Het loont niet echt de moeite om in de lange rij ervoor aan te sluiten. Je kunt haar namelijk makkelijk zien als je er voorbij loopt (en we weten natuurlijk allemaal van onszelf wel dat we nooit liegen…). Gauw door dus!

In de Via dei Fienili, tussen het Forum Romanum en de Bocca della Verità, vind je verstopt op nummer 61 een klein zaakje waar je heerlijke broodjes kunt halen.

Wandel over de parkeerplaats in noordelijke richting, om vervolgens achter de Santa Maria Consolazione de Via Monte Tarpeo naar boven te slingeren, naar een van de mooiste plekken van Rome: het balkon boven het Forum Romanum (7). Ver terug in de tijd, rond de achtste eeuw voor Christus, was deze vlakte niet meer dan een moerassig gebied dat gebruikt werd als begraafplaats. Niemand kon destijds vermoeden dat dit drassige dal het politieke, commerciële en religieuze centrum van een wereldmacht zou worden. Nadat Etruskische technici met behulp van een riolering, de Cloaca Maxima, de vlakte hadden drooggelegd, kwam het tot leven – de uitmonding van dit riool is nog te zien in de Tiber, achter de Tempel van Hercules. De functie van het Forum veranderde door de eeuwen heen, van bruisend marktplein tot koeienwei. Wat je nu ziet, is verzameling van duizenden jaren geschiedenis met (resten van) onder andere tempels, triomfbogen, theaters en kerken.

Vervolg je weg naar het Piazza del Campidoglio, het bekende plein met aan weerszijden de Capitolijnse Musea en in het midden het grote ruiterstandbeeld van Marcus Aurelius. Dit plein, door velen gezien als het mooiste van de stad, is ontworpen door Michelangelo in de zestiende eeuw. De werkzaamheden aan het piazza verliepen echter zo intens traag, dat toen de grote meester dertig jaar na de start van de bouw overleed, nog niet eens de helft voltooid was. Pas honderd jaar later was het Campidoglio in volle glorie te aanschouwen.

Sla de straat links van het middelste paleis in, naar de andere kant van het Forum Romanum. Je passeert nu het beeld van de tweeling Romulus en Remus (8) en hun wolvenmoeder, het symbool van Rome. Zij zijn volgens de legende verantwoordelijk voor het ontstaan van de stad, wat voortkwam uit een wraakactie. De geboorte van Romulus en Remus was een doorn in het oog van de koning. De jongens konden namelijk vanwege hun afkomst aanspraak maken op zijn titel. Hij liet daarop de pasgeboren tweeling in de Tiber gooien. De baby’s werden echter gevonden door een wolvin, een stuk verderop. Ze redde en zoogde de jongens. Eenmaal opgegroeid tot stevige mannen namen Romulus en Remus wraak en doodden de koning. Ze stichtten een stad op de plek waar ze eens gevonden waren, aan de Tiber. Er ontstond echter wrijving over wie de leiding kreeg en naar wie de stad moest worden vernoemd. De ruzie liep uit de hand en Remus trok aan het kortste eind. Hij overleefde de strijd niet, waardoor alle eer naar Romulus ging.

Voordat we naar het bekendste amfitheater ter wereld wandelen, schieten we eerst de hoogte in: we gaan het dak van Vittorio Emanuele II (9) op. Het enorme witte monument is eind negentiende eeuw opgericht ter ere van de eenwording van Italië en de eerste Italiaanse koning. Door zijn uiterlijk,

wordt het ook wel de bruidstaart of de typemachine genoemd. Hoewel de meeste Romeinen niet te spreken zijn over het gigantische, potsierlijke gebouw, loont een bezoek toch de moeite: het uitzicht vanaf het dak is werkelijk fantastisch! (Entree lift € 7, alleen contant)

Waarschijnlijk heb je het al gezien vanaf de bruidstaart, maar het is niet ver meer naar het Colosseum (10). Naast de bekendste arena ter wereld ligt Parco del Colle Oppio, een fraai park dat zich perfect leent om bij te komen van het gewandel. In de buurt zijn tal van barretjes waar je wat lekkers kunt halen om in het park te nuttigen, bijvoorbeeld bij Made in Sud (Via di S. Giovanni in Laterano 46), met zicht op het magnifieke theater natuurlijk.