Droomweekend in Italië: Emmely de Wilt deelt haar tips

_Emmely de Wilt (Rotterdam, 1986) is radiopresentator voor KRO-NCRV op NPO Radio 2 en ambassadeur van de campagne Lief Gebaar. ‘Bij KRO-NCRV vinden we het belangrijk om ons in te zetten voor mensen die het wat minder hebben. In dat kader zette ik afgelopen april, samen met mijn collega’s, Stichting Jarige Job in de schijnwerpers. Zij zorgen dat ook kinderen in armere gezinnen zich jarig kunnen voelen en hun verjaardag kunnen vieren.’ Emmely is in Italië getrouwd met Dirk en vastbesloten om eens een huisje in de Laars te betrekken. Tot het zover is, droomt ze haar grote en kleine Italiaanse verlangens._Een droomweekend in Italië. Je mag alles zien, doen en eten. Waar kunnen we jou vinden Emmely?

‘Ik kom al sinds mijn jeugd ieder jaar in Italië. Die liefde voor het land en de cultuur heb ik dan ook echt van mijn ouders, die vooral verliefd zijn op Toscane. Vroeger gingen we dus iedere zomervakantie met de auto een maandje van de cultuur en het klimaat genieten. En de keuken niet te vergeten! Cecina en Bibbona, onder Livorno, waren favoriet. Ook toen ik wat ouder was vloog ik in de zomer geregeld even richting mijn ouders. Tegenwoordig gaan we vaker met de auto. Dat duurt misschien iets langer, maar ik kan ook van die reis al enorm genieten. Het is wonderlijk om te zien dat de wegrestaurants steeds beter worden naarmate je in de buurt van Italië komt. Ja, het is een tweede thuis geworden.’

‘Oei, een gevoelig punt. Hoewel ik de grote Italiëliefhebber ben van ons twee, spreekt Dirk het beter. Hij heeft vroeger Latijn gehad en dan heb je toch een voorsprong. Mijn Italiaans is vooral de toeristische praat, dus: ‘Mag ik iets bestellen?’ of ‘Hoe duur zijn die schoenen?’ Je hebt gelijk, dat zijn voor sommige vrouwen de belangrijkste vragen, haha.

Havenstad Livorno

‘Ik heb op honderden plekken heerlijk gegeten, maar wat mij vooral is bijgebleven zijn bepaalde gerechten. In de buurt van Livorno móet je bijvoorbeeld cacciucco eten, de lokale vissoep. Het is de armeluisversie van de Franse bouillabaisse, want ze maken vooral gebruik van de bijvangst van vissers. Een beetje brood en peper erin, klaar en smullen! Je kunt me ook wakker maken voor pasta’s met zeevruchten of cacio e pepe, een klassieker uit Rome. Dat is een spaghetti met zwarte peper en Pecorino Romano, de pittige schapenkaas. Lijkt simpel, maar de verhouding komt heel nauwkeurig om hem perfect smeuïg te krijgen. Echt waar, het frustreert me dat ik hem thuis niet zo perfect weet te krijgen. Trouwens, ik heb wél een lievelingsrestaurantje in Toscane: L’Osteria del Pinzagrilli in Guardistallo! De locatie is sowieso prachtig, maar wanneer je vraagt om de risotto met truffel en garnalen, dan vallen je ogen dicht, zó lekker. Alleen al de herinnering doet me bijna in de auto stappen.’ pinzagrilli.it

‘Aan de Amalfikust hebben we in het voorjaar weleens in een hotel gezeten, waarvan ons balkonnetje gewoon letterlijk boven de zee hing. Maar het allerliefst slaap ik in de stad die mij betoverd heeft: Venetië. Dat gebied van Trentoen Veneto heeft alles wat een mens gelukkig maakt, inclusief een glas met de mooiste prosecco voor nog geen drie euro. Maar die magische stad Venetië, waar je in de ene straat met de massa meeloopt en in de andere straat helemaal alleen bent, daar pak ik graag een hotelletje. Mag ik het zeggen? Dan het liefst aan het Canal Grande, graag.

‘Ik heb niet alleen een groot Italiëhart, maar ook een muziekhart. In Giorgio Moroder komen ze samen. Hij is een echte muziekpionier geweest en voor mij nog steeds een held. Iedereen kent zijn werk voor Donna Summer, maar hij heeft ook veel bekende soundtracks op zijn naam. Natuurlijk, hij is inmiddels aardig op leeftijd, maar ik zou graag nog eens met hem praten over zijn werk en inspiratie in de jaren 70 en 80. En bedanken natuurlijk, voor zo veel muziekplezier.’

‘Wij kwamen eens bij toeval terecht op het landgoed van Enrico Monti, even buiten Venetië. Monti is getrouwd met de bekende zangeres Sabrina – Boys – Salerno en komt uit een rijke stoffenfamilie. Hij bleek de eigenaar van Villa Condulmer, waar wij logeerden. Dat was zo prachtig, dat Dirk en ik daar wel wilden trouwen. Lang verhaal kort: Enrico was van de eerste tot de laatste dag de beste gastheer en ceremoniemeester die we ons konden wensen. Met zo’n 25 vrienden en familieleden hebben we er heerlijke feestdagen gehad, waarna wij op huwelijksreis richting Ancona trokken. Iets verder eigenlijk, want verstopt achter de heuvels ontdekten we een oud fort van Napoleon, Fortino Napoleonico in Portonovo. Uitzicht op zee, heerlijk romantisch.’ hotelvillacondulmer.it | fortinonapoleonico.

‘Nou heb ik inmiddels aardig wat gezien van Italië, maar het echte zuiden is voor mij nog onbekend terrein, helaas. Bij Napels draaiden we vaak weer om. Het was net te ver rijden voor de tijd die we nog hadden of te warm, want in de zomer kan het behoorlijk pittig zijn in het zuiden. Puglia en Sicilië staan dus nog op mijn verlanglijstje. En voor mijn eigen rust zou ik me ook nog wel eens willen verstoppen in een huis in de heuvels, waar niemand is. He-le-maal voor mezelf. Die droom koester ik.’

Tekst: Marco Bosmans