Auteur Piergiorgio Pulixi over zijn liefde voor Sardinië
Piergiorgio Pulixi behoort tot de meest gelezen Italiaans thrillerauteurs van dit moment. Onlangs verscheen het nieuwste deel De zevende maan, uit de serie Echo’s van het kwaad na eerder Het eiland van de zielen en Een steek door het hart. In zijn werk speelt zijn geboorte-eiland Sardinië een onmiskenbare hoofdrol: het ruige landschap, de mysterieuze sfeer en de eeuwenoude tradities vormen het decor én het kloppend hart van zijn verhalen. Wij spraken Piergiorgio over Sardinië, over de diepe band met zijn eiland en over de bijzondere wisselwerking tussen zijn boeken en de plek die hem inspireert.
Merk je dat veel lezers Sardinië bezoeken na het lezen van je boeken?
Ja, het was heel interessant om te zien dat na de publicatie van de eerste roman, Het Eiland van de Zielen, veel mensen het eiland gingen bezoeken. Dat merkte ik vooral via sociale media, omdat veel Nederlandse lezers foto’s en video’s uit Sardinië plaatsten met het boek in hun handen. Dat is de magie van literatuur: op een bepaalde manier wil je de plekken waar je je “virtueel” thuis hebt gevoeld echt maken. En, als ze werkelijk bestaan, ze ook daadwerkelijk bezoeken. Het Sardinië dat in die roman wordt beschreven, was bovendien een bijzonder archaïsch Sardinië, doordrenkt van sfeer. Het was dan ook heel leuk om te zien dat dit een positieve toeristische impact had op de regio.
Hoe zijn uw boeken ontvangen door de Sardijnen om je heen en in de dorpen die je benoemt?
Ze werden zeer warm ontvangen. Wat ik met deze romans heb geprobeerd te doen, is een Sardinië neer te zetten dat echt is, in plaats van een beeld dat wordt gefilterd door de vooroordelen die zo vaak het beeld van het eiland en zijn inwoners vertroebelen. Ik heb zowel de positieve als de negatieve aspecten evenwichtig beschreven, en dat werd gewaardeerd. Veel lokale bewoners zagen hun eigen regio als het ware met nieuwe ogen, door de lens van de thriller. In zekere zin maakte ik hen tot hoofdpersonen in deze verhalen en ook dat werd op prijs gesteld.
Hoe was het voor jou om op het eiland op te groeien?
Het was een werkelijk prachtige ervaring en ik heb een zeer gelukkige jeugd gehad. Opgroeien omringd door zo’n buitengewone natuur, in een omgeving die zo ongerept was, was een groot geluk. Het mediterrane karakter van dit land, de pasteltinten van de lucht, het zonlicht en het altijd milde klimaat, geeft je het gevoel dat je voortdurend op vakantie bent. Voor een kind is het een groot geschenk en een zegen om op te groeien in een omgeving die zo gastvrij, puur en objectief rijk aan schoonheid is.
Je verhuisde naar Milaan om je boeken objectiever te kunnen schrijven. Wat mis je het meest aan Sardinië wanneer je er niet bent?
Heel eenvoudig: de zee. Het contact ermee, de relatie met water. Voor iemand die van een eiland komt, wordt de zee een soort identiteitskern, psychologisch en zelfs moreel. Het is bijna een dimensie van je bestaan. Wanneer ze er niet is, voel je onvermijdelijk haar afwezigheid. Meer in het algemeen mis ik vooral de natuur zelf, en de relatie met de natuur. In een metropool als Milaan, waar beton overheerst, kun je soms het gevoel hebben dat je stikt zonder groen om je heen.
Voor onze lezers die nog nooit op Sardinië zijn geweest: waar moeten zij naartoe voor een zo goed mogelijke eerste indruk?
Het is bijna onmogelijk om een ranglijst te maken van de mooiste plekken of van de beste vertrekpunten voor een reis door Sardinië. Ik zeg ook altijd dat Sardinië meer dan een eiland een archipel van eilanden is: elke stad is als een eiland op zich. Elke kleine gemeenschap heeft haar eigen identiteit en karakter. Rijd je een paar kilometer verder, dan verandert alles: de taal, de tradities, de lokale gewoonten. Er is een opmerkelijke verscheidenheid.
Als vertrekpunten voor een reis langs de kust zou ik Alghero en Cagliari aanraden, geografisch gezien bijna tegenover elkaar gelegen. Cagliari ligt in het zuiden en staat bekend als de Stad van de Zon. Alghero ligt in het noorden en heeft een sterke Catalaanse identiteit: een kleine vestingstad aan zee, van buitengewone schoonheid en verfijning. Ik zou adviseren daar te beginnen.
Als geboren en getogen Cagliaritano, waar moét in je in Cagliari gegeten hebben?
Als je maar één keer uit eten kunt in Cagliari, geef ik je twee opties, afhankelijk van welke kant van Sardinië je wil proeven. Voor zeevruchten zou ik Pomata aanraden: het vangt de relatie van de stad met de zee: verse, verfijnde bereidingen, prachtig behandelde rauwe en gekookte vis, en die heldere, kustgebonden eenvoud waarin de ingrediënten voor zich spreken.
Voor iets meer geworteld in het binnenland zou ik Sa Piola kiezen, waar je het Sardinië van de Barbagia kunt proeven: langzaam gegaarde, krachtige gerechten, diepe smaken en een bijna huiselijke warmte — eten dat je evenveel vertelt over het binnenland als de kustlijn ooit zou kunnen doen. Zoek je een echt onvergetelijke ervaring, kies dan voor een tafel op een terras aan zee, zo dicht bij het water dat je soms de vissen onder het oppervlak kunt zien. Twee perfecte opties zijn Lo Scoglio, in Sant’Elia, en Calamosca, gelegen tussen de Golf van de Engelen en de vuurtoren van Capo Sant’Elia. Calamosca is zonder twijfel het meest panoramische en romantische restaurant van Cagliari: een plek waar het uitzicht niet slechts een achtergrond is, maar deel uitmaakt van de maaltijd.
Welke plek op het eiland vat voor jou de ware essentie van Sardinië het best samen?
Als ik één plek zou moeten kiezen die de ware essentie van Sardinië weerspiegelt, dan zou ik Cala Gonone noemen, aan de oostkust, in de Golf van Orosei. Het is geen ansichtkaart, het raakt je. Bij aankomst valt eerst het licht op: een scherpe, heldere schittering die op het water weerkaatst en je doet knijpen met je ogen. Dan de zee: een bijna ongepaste helderheid, een kleurenspectrum dat verandert van turquoise naar kobaltblauw en vervolgens naar een diepe, onpeilbare blauwte, alsof het verhalen in zijn diepte bewaart.
Cala Gonone is een dorp dat verticaal is gebouwd, tegen een steile helling aan, alsof het zich heeft vastgeklemd tussen twee krachten: rots en zee. Achter je rijst de Supramonte op: ruig en ongetemd, geurig van mediterrane begroeiing: mirte, mastiekboom, jeneverbes. Warme, harsachtige geuren die aan je handen blijven hangen wanneer je een tak of steen aanraakt. Voor je ligt de haven: het eenvoudige, stevige leven van boten: trage vertrekken in de ochtend, met zout beladen terugkeer bij zonsondergang, natte touwen, motoren die pruttelen en dan verdwijnen richting verborgen baaien. En het kost slechts één stap buiten de “comfortabele” zone om te begrijpen waarom deze plek zo onthullend is. Hier toont Sardinië zich zonder filter: kalkstenen kliffen die als met een mes zijn doorgesneden, inhammen die zich plots openen als heldere wonden, grotten waar de lucht koel wordt en je stem in echo uiteenvalt.
Voor mij is Cala Gonone precies dat: de perfecte drempel tussen het sobere binnenland en het maritieme, schitterende Sardinië. In één blik begrijp je dat het eiland niet alleen schoonheid is: het is karakter. Het is steilheid. Het is inspanning. En juist daarom is het waarheid.
Lees ook:
Ontdek Cagliari: een stad omringd door zee en zoutmeren vol flamingo’s – de ideale bestemming voor een citytrip.
Ontdek Villasimius, Sabine deelt haar tips over de must-see plekken in deze charmante badplaats.
Ervaar de rust en natuur van Oost-Sardinië. Ontdek bergkoeien, ezels en wilde zwijntjes terwijl je dit ongerepte deel van het eiland verkent.
- Author: Redactie
- Posted: februari 23, 2026