Foodie Miljuschka over haar Italiaanse favorieten
Terug naar overzicht
Foodie Miljuschka over haar Italiaanse favorieten

Foodie Miljuschka over haar Italiaanse favorieten

Presentatrice, tv-kok en foodie Miljuschka Witzenhausen is gek op Italië. En dan vooral Toscane. Vanwege het licht, de vergezichten en natuurlijk het eten. Onlangs maakte ze nog een heel magazine waarin ze haar liefde voor het land betuigt. Wij vroegen haar naar haar Italiaanse favorieten.

Eerste Italiaanse herinnering

‘Dat zijn er eigenlijk twee. Allebei reizen die ik maakte toen ik op het gymnasium in Amsterdam zat. Toen ik een jaar of zeventien was gingen we naar Rome, dat vond ik echt fantastisch. We sliepen bij nonnen in een klooster en kregen pasta voor lunch. Ik herinner me een slaapzaal met hagelwit, gestreken beddengoed en een prachtige eetzaal in een grote kelder met lange houten tafels en gewelfde plafonds. Ik was natuurlijk ook erg onder de indruk van de stad, maar behalve met alle oud- heden om me heen was ik overigens ook erg veel bezig met de jongens, haha. Een paar jaar daarvoor waren we met een kleiner groepje, met de docent Grieks en Latijn die ook Italiaans gaf, een keer afgereisd naar Parma, waar we de Parmezaans kaasfabriek bezochten. Dat vond ik ook interessant.’

Dit definieert de Italiaanse keuken

‘Dat zijn wat mij betreft toch wel echt de goede producten die je er om de oren vliegen. De beste ham van een geschoten wild zwijn dat alleen in een bepaalde regio leeft, superverse pasta, afkomstig uit een piepklein dorpje. Het is allemaal een stuk minder praktisch natuurlijk dan hoe wij hier met eten omgaan, want wil je zo kunnen koken dan heb je iedere dag verse ingrediënten nodig. In Nederland doen heel veel mensen natuurlijk gewoon weekboodschappen. Ikzelf trouwens ook vaak. Maar ik zoek wel altijd naar het neusje van de zalm. Zo heb ik altijd ’nduja in huis, lekkere pasta, goede chocopasta, dat soort din- gen vind ik belangrijk. Het zijn vaak de kleine dingen die je eetervaring gewoon echt een stuk lekkerder maken.

Foodie Miljuschka over haar Italiaanse favorieten

Beste Italiaanse gerecht

‘Heel lastig. Op dit moment ga ik dan voor melanzane, daar heb ik de hele dag al trek in. Maar het had ook pasta met kreeft kunnen zijn, het is maar net hoe de wind staat.’

Leukste bestemming

‘Toscane vind ik erg mooi. De uitzichten, het groen, maar ook het gouden licht dat je er af en toe ziet het eten is subliem. En Piemonte is lekker dichtbij, daar vind je de allerlekkerste hazelnoten van het land. Het hotel Reschio vind ik echt een van de allermooiste plekken ter wereld. Ik ben er ooit geweest toen het net geopend was en toen was het nog enigszins te be- talen, maar nu is het zo ongelooflijk duur. Ik heb inmiddels al aardig wat gezien van dit land, maar ik heb ook nog heel veel te ontdekken. Voor mijn gevoel is Italië een plek waar vijf ver- schillende landen bij elkaar komen, want waar je ook komt: overal word je wel verrast en overal vormt eten de leidraad voor allerlei nieuwe ontdekkingen. Maar hoog op mijn lijstje staan in ieder geval Sicilië en Procida.’

Deze gewoonte mogen Nederlanders best overnemen

‘De tijd nemen voor eten en voor familie. En de waardering die er in Italië is voor kleine ondernemers. Ik heb het idee dat kleine winkeltjes en zaakjes hier veel meer op een voetstuk geplaatst worden dan in Nederland, wij zijn hier heel erg gefocust op ketens.’

En deze eetgewoonte mag lekker in de Laars blijven

‘Ik heb alles op deze aardbol wel zo’n beetje geproefd en als ik ergens pasta met zee-egel voorgeschoteld krijg dan val ik niet echt van mijn stoel, maar Casu martzu; (Sardijns voor rotte kaas, red.) een kaas die zo lang rijpt tot de larven van de kaasvlieg zich erin nestelen, dat lijkt mij nou niet echt heel lekker. Maar ik heb het nog nooit geprobeerd en ik proef altijd alles, dus ik zou er wel voor gaan als ik het voorgeschoteld zou krijgen.’

De Nederlandse en de Italiaanse keuken

‘Ik zie weinig overeenkomsten, behalve dan dat gnocchi ge- maakt wordt met de door Nederlanders zo geliefde aardappel, en dat wij net als Italianen gek zijn op kazen. Verder denk ik dat we dankbaar mogen zijn dat we de Nederlandse keuken in de loop der jaren hebben kunnen verrijken met de Itali- aanse. Het grootste verschil zit ’m volgens mij in de tijd die er in Italië voor eten wordt genomen. In zuidelijke landen, ook in bijvoorbeeld Turkije of Griekenland, wordt dat idee, dat eten iets wezenlijks is dat aandacht verdient, van jongs af aan meegegeven. Ik zag laatst bijvoorbeeld een Turkse vrouw deeg kneden en dat ging met zoveel aandacht en een soort fin- gerspitzengefühl, daar zie je gewoon aan dat iemand dat al heel zijn leven doet. En dat leidt ook tot een soort trots, denk ik, en een duidelijk idee over wat je nationale keuken nou precies is en het idee dat je dat wilt uitdragen. Nederlanders dragen dat niet echt niet uit, en wij hebben natuurlijk ook niet echt een nationale keuken, want ons eten bestaat bij de gratie van invloeden van buitenaf. Het enige gerecht waar we volgens mij best trots op zijn is stamppot en dat is ook heerlijk, maar verder zijn we als Nederlanders behoorlijk terughoudend in het tentoonspreiden van onze nationale keuken.’

Dit product moet echt naar Nederland komen

‘Ik ben inmiddels behoorlijk verwend wat Italiaans eten betreft. Heel veel van wat ik in Italië eet, eet ik thuis ook. Prosciutto, ’nduja, burrata, noem het maar op. Maar er is wel één ding wat ik echt mis in Nederland en dat is stracciatella, de binnenkant van burrata. Dat lijkt me enig als ze dat nou eens in Nederland gingen verkopen. Anderzijds: dat moet zo vers zijn, daar valt niet tegenop te importeren. Als ik in Italië een winkel zie waar dat verkocht wordt dan val ik naar binnen en eet ik het samen met een stuk brood en olijfolie langs de kant van de weg meteen op.’

Foodie Miljuschka over haar Italiaanse favorieten

Klassieke gerechten: vernieuwen of behouden?

‘Ik geloof dat er altijd ruimte moet zijn voor experiment. Sommige dingen zijn gewoon heel lekker en verrassend als er een andere twist aan wordt gegeven. Zo vind ik tiramisu gemaakt met limoncello of met bijvoorbeeld rood fruit subliem. Dat zijn gerechten die niet uit het boekje van de klassieke Italiaan komen maar die toch lekker en de moeite van het proberen waard zijn. Bij mij thuis zijn ze bijvoorbeeld ook gek op mijn alcoholvrije tiramisu.’

Hier vind ik Italiaanse inspiratie

‘Ik ben opgegroeid in Amsterdam, ik woonde jarenlang boven een Italiaan waar de hele dag verse mozzarella werd getrokken, deeg werd gekneed en bolognese-saus werd gemaakt. Italiaanse inspiratie kreeg ik dus letterlijk van huis uit mee. Tegenwoordig ga ik nog altijd graag eten bij een goede Italiaan, maar als ik echt op zoek ben naar inspiratie dan gaat er voor mij niets boven afreizen naar de bron. En vooral naar een groot food evenement als Terra Madre, Salone del Gusto dat elke twee jaar wordt georganiseerd in Turijn. Toen ik daar een aantal jaar geleden was heb ik bijvoorbeeld een barolo geproefd die zó ongelooflijk lekker was. Wat dat evenement trouwens extra leuk en bijzonder maakte was dat ik er ook mijn partner heb ontmoet.’

Andere inspiratiebronnen

‘Ik zou nu kunnen zeggen dat ik zo zou willen zijn als Jennifer Lopez maar dat gaat natuurlijk nooit gebeuren, haha. En ik zie er ook het nut niet echt van in om zo te denken. Ik laat me graag inspireren door allerlei verschillende facetten van het leven. Soms zie ik bijvoorbeeld een kaasboer iets op een bepaalde manier inpakken, of met zóveel aandacht en precisie een stuk kaas snijden dat ik denk: zo moet ik ook met  dingen omgaan. Of ik zie bijvoorbeeld een supermarktmanager op zo’n originele manier zijn personeel toespreken dat ik denk: zo wil ik ook een bedrijf leiden. Zo probeer ik altijd van alles iets mee te pikken om me nog verder te ontwikkelen als persoon.’

Dit wil ik nog bereiken

‘Ik realiseer me inmiddels steeds vaker dat het ook een kunst is om tevreden te zijn. Ik ben nu een moestuin aan het bouwen, dat is voor mij persoonlijk wel echt de verwezenlijking van een droom. Verder wil ik mensen nog meer verleiden met het allerlekkerste eten. Zo lekker en zo mooi in beeld gebracht dat ze de foto’s willen likken in plaats van liken en dat ze het natuurlijk ook gaan maken. Eigen- lijk probeer ik het leven van mensen net ietsje leuker te maken, door steeds kleine slingertjes voor ze op te hangen.’

Beeld: Stef Nagel, Sofie Delauw, Unsplash